Jeden z najsłynniejszych polskich poetów XX wieku, znany dramaturg i tłumacz urodził się w dużej rodzinie, która miała czeskie korzenie. Leopold, podobnie jak jego ojciec Franciszek, był trzecim z dziewięciorga dzieci, a więc – często działał jako “starszy” dla swoich braci i sióstr. Leopold od samego dzieciństwa stał się również osobą zamyśloną i dojrzałą. Niezwykła przyszłość wybitnego poety była spowodowana przede wszystkim wpływem jego matki Leopoldiny, która była Niemką, córką kowala z Kamienicy. To właśnie ona zaprowadziła niemiecką tradycję w rodzinie. Chociaż rodzina nie była elitarna (ani ojciec, ani matka nie mieli szlacheckiego pochodzenia), ale duża i multikulturna, a zatem – idealna dla kształtowania talentu.
Jeszcze przed narodzeniem Leopolda rodzina Staffów próbowała “stanąć na nogi”. W 1870 r. Franciszekpodejmujedecyzję przejechaćdoLwowa, gdziezaczynaprodukować cukierniczewyroby. Z powodu tego, że ojciec stał się przedstawicielem Towarzystwa “Czeska rozmowa”, rodzina odniosła pierwsze sukcesy i nawiązała niezbędne kontakty, w wyniku czego szybko spolonizowała się.
To właśnie w dzieciństwie w przyszłego poety kształtuje się pojęcie niekończącego się optymizmu, które później zostanie odzwierciedlone w jego twórczości. Możemy powiedzieć, że nieskończona energia i poszukiwanie siebie, którymi cechował się Leopold wtedy, odegrali najważniejsze rolę w kształtowaniu przyszłego twórcy. W 1889 r. Leopold wstępuje do Lwowskiego gimnazjum іm. Franza Józefa, ale już z następnego roku akademickiego naucza się w innej uczelni (gimnazjum №5), gdzie pobiera pełne wykształcenie średnie, studiując łacinę i grekę. Po ukończeniu gimnazjum (w 1896 r.) Leopold Staff pewny czas był zainteresowany medycyną, ale nie trwało to długo. Już w 1897 r., za poradą ojca, on rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim i kolejne 2 lata zwiększał swoją wiedzę w tej dziedzinie, paralelnie studiując w jednego z najlepszych prawników Lwowskich. Jegoulubionymmiejscembyłjednak «klub» literacki, któryregularnieorganizowałswojeposiedzenia w czytelniuniwersyteckiej. TutajLeopoldspotkałludzi, którzyzostalijegoprzyjaciółmi. Podwpływemnowegomiejsca, w którymznalazłsię, Leopolddecydujesięzrezygnowaćzestudiówprawniczych i udaćsięnaWydziałRomanistyki, uczęszczającjednocześnienawykłady z filozofii i slawistyki.
W trakcie spotkań w tym towarzystwie było dyskutowano nad nowymi i dawnymi dziełami literackimi, napisanymi w Polsce i innych krajach europejskich. W 1898 roku Leopold zadebiutował jako poeta, prezentując swoje najpiękniejsze wiersze, napisane przeważnie w stylu pozytywnym i humorystycznym (“Z portfelu dekadenckiego”, «Na fioletowym dachu mojej duszy»). Pozatymprowadziwłasnewykładypodtytułem “Przybyszewski”, próbującsiebie w rolimówcy, a nawetkrytyka, któryocenia w swoichwystąpieniachwspółczesnąliteraturę. Ponieważjegouwagikrytycznebyliumiarkowane, Staffotrzymałmożliwośćpublikowania w czasopismachnaukowych. Porazpierwszytobyło w 1900 roku, kiedyjegoutworytrafiłydoczasopismu “Teka” (“Portfel” lub “PortfelAcademicki”). W murachUniwersytetuLwowskiegopowstałrównieżjegopierwszyzbiórpoetycki – «Sny o potędze». Onzostałdrogowskaźnikiemdalszej twórczościStaffa. W tymutworzeoptymistyczna i energicznawoladożycia, w kontekstu «ambitności» FriedrichaNietzsche, przeciwstawiasięówczesnejpoezyj «młodopolskiej», którazawierałapesymizmorazideę “pływania z prądem”.
W 1901 roku zaczyna się, jak zauważapoeta, jego “prawdziwe życie”. Leopold Staff był wtedy nieustannie podróżującym, nieskrępowanym młodym człowiekiem. Naprawdę Leopolda w tym okresie prawie nie ma w domu, każdą wiosnę spędza we Włoszech, często odwiedza Francję, a latem 1903 r. przyjeżdża do Kijowa. Cały ten czas, oczywiście, młody poeta pisze nowe utwore literackie. Jego unikalny pomysł, polegający na poszukiwaniu “Wiecznej Złotej Wiosny”(to jest kraju, miasta lub miasteczka, gdzie– jak marzył Leopold – nieobecne wątpliwości,ludzki smutek i ciemność), spowodował powstanie nowych zbiorów poezji, opartych na tym marzeniu: «Dzień duszy» (1903) , «Ptakom niebieskim» (1905).
Z 1908 r. w twórczości Leopolda Staffa zachodzą znaczące zmiany.Onzaczyna być uważany za przedstawiciela neoklasycyzmu.W tej dziedzinie Staff również wyodrębnia się swojej unikalnością.W swoichwierszachneoklasycznych skupia się on z jednej strony na klasycznych, wysokich formach poezji (zwłaszcza – na idyllach i sonetach renesansowych), ale z drugiej –prezentujeproste, racjonalne ujęcie świata.Takapodwójna wizjabyła wtedywyjątkowej.
W następnych latach Leopold kontunuuje samowykształcenie i na dalej rozwijaswoje ujęcie poezji i świata jako całości. Staff zaczyna pracę nad tłumaczeniem dzieł Epikura i Petronia, a również studiuje starożytną poezjęchińską oraz dzieła Goethego.Dzięki temu wzbogaca swój unikalny styl o nowe elementy, używa aluzji do zagadnieństarożytnych i biblijnych, w jego pracach powstają odwieczne pytania o wartości moralne.Idee te są obecne w jego zbiorach poetyckich z początku XX wieku – chodzi o “Uśmiechy godzin” (1910) i “W cieniu miecza” (1911). Końcowym akordem “lwowskiego okresu twórczego” poety był zbiór “Labędź i lira” (1914).To ostatni właśniepozytywistyczny utwór Staffa,w którym łatwo i otwarcie została spopularyzowanaliteraturapolskai prezentowani jej najlepsze i najjaśniejsze cechy.Dzięki tej prace Leopold Staff jestuważany za jednego z najwybitniejszych poetów tak zwanej “drugiej generacji Młodej Polski”.Jego prace są tak różnorodne, że uwidaczniasię w nich jednocześnie cechyklasycznie, neoklasycznie i franciszkańskie. Taki eklektyzm był inspirowanydążeniem Staffa do odniesienia sukcesu w dziedzinie dramatu. W tym przypadku on również zademonstrowałnowe strone swojego talentu tworczego. Temat sztuk Staffa jednak różni się istotnie od programu ideowego reprezentowanego w jego poezji.Przede wszystkim chodzi oproporcjі wątków rzeczywistości i nierzeczywistości.W tymprzypadkuwyraźniedominujerealizm, o czym świadczymiędzy innymitragedii «Skarb» (1904), «Godiwa» (1906) itp.
NapoczątkupierwszejwojnyświatowejStaffwyemigrowałdoCharkowawraz z wycofującąsięarmiąrosyjską.Tuosiedliłsię w mieszkaniuroduMeczysława i LudwikiTreterowych (Tretjakowych) (ZejścieKupcówe 4, obiecnie – ZejścieKatedralne). Staff odegrał aktywną rolę w życiu wspólnory polskiej, jaka gwałtownie wzrosła z powodu napływu uchodźców.A mianowicie, on kierował działalnością oddziału literackiego i artystycznego “Domu Polskiego” w Charkowie(zakątek Proviantsky 11 – obecnie zakątekMarjanenkо). Tutaj Staff również próbował zorganizować na własną rękę publikację wydania periodycznego, opowiadającego Charkowianom o literaturzepolskiej. Leopold był wielkim promotorem polskiej literatury i poezji, który rozumiał, że sukces można osiągnąć jedynie dzięki własnym wysiłkom i poświęceniu się sprawie. Dlatego jużpod koniec 1915 rokuzacząłczytaćwykładynatentemat. Oni bylicorazbardziejpopularne, gromadzącwielumieszkańców, którzydocenilipracęStaffa i szczerzeinteresowalisięliteraturąpolską.
Po ustanowieniu w Charkowie władzy radzieckiej (1917), Staff publikuje “Tęczę łez i krwi”, aw 1919 r. –już po powrocie do Polski –”Ścieżki polne”. Pierwszy z tych zbiorów poetyckich stał się – jak podkreślal poeta – “reakcją, reflekcją” na ówczesne wydarzenia, a przede wszystkim – na wojną i jej smutne skutki. W tym zbiorze Staff tęskni sięza Ojczyzną i prezentuje katastrofalne konsekwencje wojny. W “Ścieżkach polnych” Staff zasadniczo odrzuca stary styl pisania, właściwy dla kręgu”Młodej Polski”.Natomiast poeta wraca do estetyki niezmienności, piękności życiacodziennego.
Po odzyskaniuprzez Polskę niepodległości, Staff angażuje się do życia literackiego Drugiej Rzeczypospolitej, pracuje redaktorem czasopism i biblioteki “Panteon”, która publikowała tłumaczenia na język polski dzieł wybitnych poetów przeszłości. Nowy zbiory poetyckie Leopolda- «Szumiąca muszla» (1921) i “Ucho igielne” (1927) – pojawili się właśnie w tym czasie i mieli bardziej osobistą treść. Na przykład, drugi zbiór zawieral emocje poety po śmierci przybranej córki, poważna choroba żony i śmierć dawnych przyjaciół.
Ewolucjaświątopoglądu poety trwałana dalej. W latach 1930-ch nowe zbiory poetyckie – “Wysokie drzewa” (1932) i “Barwa miodu” (1936). One są uważane za najdoskonalsze utwory Staffa.To właśnie wnich poeta wraca do konceptu nieskończoności i jednocześnie na dalej rozwija ideę estetyki życia codziennego, dodając własne doświadczenia i wizje światu i przyrody.Jego utworysąbardzo ciekawe również ze względu na satyrycznyopismieszczaństwa, jego trybu życia i roli w społeczeństwie.
W ciągu ostatnichlat życiaLeopoldStaffmieszkał w Warszawie. Okresokupacjiniemieckiejznalazł odzwierciedleniew przygnębiającejatmosferzezbioru”Martwapogoda” (1946).Po II wojnie światowejdzieła wybitnegotwórcyzyskujeogólneuznanie. W 1949 r. najstarszy w PolsceUniwersytetJagiellońskiprzyznałmutytułdoktora.W 1951 r. StaffotrzymałNagrodęPaństwową, a w r. 1955 Order “SztandarPracy”. Ostatnie zbiory poetyczne Leopolda – “Wiklina” i “Dziewięć muz” – ukazały się w latach 1954 i 1958. One pozostawili głęboki ślad w sercach wszystkich czytelników i zwolenników wybitnego poety, stali się ostatnim akordem jego ciężkiego ijednocześnie bardzo ciekawego życia.
Przygotował – Maksym Agarkow